Στη συζήτηση που έχει
ανοίξει ανάμεσα στην Ελλήνων Πολιτεία και την ομάδα «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ
ΡΙΖΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ» τα πρώτα στοιχεία της έρευνας μας δείχνουν
άκρως ενθαρρυντικά, ωστόσο οι δράσεις αυτές πρέπει να γίνουν παλλαϊκή απαίτηση
και ταυτόχρονα οι άνθρωποι που θα κληθούν να υπερασπιστούν αυτήν την ιδέα είναι
υποχρεωμένοι να έχουν ξεκάθαρη θέση στα λεγόμενα τους και απαραίτητες
εξειδικευμένες νομικές γνώσεις.
Το Σύνταγμα μιας χώρας
αποτελεί τον θεμέλιο λίθο της λειτουργίας των θεσμών και κατ’ επέκταση αφορά το
σύνολο των υπηκόων σε αυτή, είτε είναι ημεδαποί είτε αλλοδαποί και μία υπόθεση
εργασίας περί αλλαγών του σημαίνει ότι δεν μιλάμε για μία σημαντική πολιτική
πράξη αλλά για ένα κορυφαίο πολιτικό γεγονός το οποίο είναι στην κορυφή κάθε
άλλης πολιτικής απόφασης.
Η Ελλήνων Πολιτεία
από την πρώτη στιγμή που ανακάλυψε αυτή την πρωτοβουλία εξέφρασε και το
ενδιαφέρον της για αυτή την δράση αλλά και πήρε θέση να την στηρίξει.
Παρά όμως το γεγονός
ότι αποσπασματικά και κατά καιρούς έχουμε θέσει προτάσεις αλλαγής Συνταγματικού
χαρακτήρα, θέλουμε να εκφράσουμε δύο τρεις σημαντικές παρατηρήσεις ουσίας οι
οποίες δεν πρέπει να αγνοηθούν.
Η πρώτη παρατήρηση
έχει να κάνει με το γεγονός ότι το υπάρχον Σύνταγμα της χώρας είναι πλήρες και
καλύπτει όλο το φάσμα των πολιτικών πράξεων στη χώρα ωστόσο εκείνο που
προβληματίζει όλους είναι γιατί αυτό δεν προστατεύει τους πολίτες και
ουσιαστικά είναι προστατευτικό τείχος της εκάστοτε εξουσίας.
Η δεύτερη παρατήρηση
έχει να κάνει με την πρακτική εφαρμογή του Συντάγματος καθώς υπάρχουν θέματα τα
οποία αντί να λειτουργούν εξισορροπητικά στο σύνολο της κοινωνίας τα χειρίζεται
μόνο το σώμα εκλεγμένων στο Κοινοβούλιο και βέβαια μόνο για την δική τους
προστασία.
Η τρίτη παρατήρηση
έχει να κάνει με μια σειρά αποφάσεων τις οποίες υποχρεούται να λαμβάνει μια
εκλεγμένη Κυβέρνηση αλλά σε καίρια θέματα που αφορά το μέλλον πολλών γενεών η
Κυβέρνηση υποχρεούται να είναι σε πλήρη σύμπνοια με την λαϊκή ετυμηγορία.
Για παράδειγμα στην
Ελλάδα εδώ και τρία χρόνια η πολιτική εξουσία έχει αποκοπεί από τις σχέσεις της
με τον λαό και ταυτόχρονα επιβάλλει στον λαό μια σειρά από μέτρα που πρέπει να
τα εφαρμόσει αυτός, χωρίς καν να εξεταστεί η δυνατότητα του συνόλου της
κοινωνίας ότι μπορεί να ανταπεξέλθει σε τόσο σκληρότατες δοκιμασίες.
Συνεπώς μιλάμε για
κατεξοχήν προσδιορισμό του ρόλου του Συντάγματος και που η ανάγκη για αλλαγή
του από ένα νέο, δεν είναι απλά επιταγή των καιρών αλλά υποχρέωση τόσο της
άρχουσας τάξης όσο και του λαού να ξεκινήσει μια τέτοια προσπάθεια.
Το Σύνταγμα μιας χώρας
δεν καθορίζει μόνο τις πολιτικές πράξεις ενός συστήματος αλλά το σύνολο των
πράξεων που αφορούν όλες τις σχέσεις της ίδιας και αυτής έννομης τάξης επίσης
όμως καθορίζει και τις σχέσεις της χώρας με το διεθνές πολιτικό περιβάλλον.
Η ανάγκη για αλλαγή
του Συντάγματος βεβαίως και έχει γεννηθεί μέσα από τις στάχτες μίας
παρατεταμένης κρίσης και αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να προσφέρει
πραγματική και ρεαλιστική δικαιοσύνη.
Στο πιο «επαναστατικό»
Σύνταγμα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, το Γαλλικό Σύνταγμα στηρίχθηκε σε
τρεις αρχές τις οποίες ακόμη και σήμερα υπηρετεί ο Γαλλικός λαός. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-
ΙΣΟΤΗΤΑ – ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ!!!
Ένα τέτοιο Σύνταγμα
είναι σίγουρο ότι μπορεί να φέρει τις αλλαγές που τόσο ανάγκη έχει πλέον η
Ελληνική κοινωνία και με βάση αυτό, για την Ελλήνων Πολιτεία οι λέξεις κλειδί
για την εφαρμογή ενός νέου Συντάγματος
είναι ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ – ΕΥΘΥΝΗ.
Οι λέξεις αυτές δεν
απουσιάζουν από το υπάρχον Σύνταγμα ωστόσο η ανάγκη για την πραγματική τους
εφαρμογή είναι περισσότερο απαιτητές από ότι όταν συντάχθηκε αυτό. Άλλες οι
ανάγκες της χώρας πριν μια 30ετία και άλλες πλέον σήμερα. Εκείνο που εισπράττει
σήμερα ο πολίτης είναι οι μύριες ασάφειες διατάξεων του Συντάγματος και τις
οποίες προκαλεί το ίδιο το σύστημα εξουσίας προς όφελος του και όχι προς το
όφελος της κοινωνίας.
Ναι όλοι
αντιλαμβανόμαστε το πρόβλημα της χώρας αλλά το πρόβλημα δεν είναι ούτε
παραταξιακό, ούτε ιδεολογικό αλλά διεθνές και δομικό. Το πρόβλημα κρίσης χρέους
αφορά το σύνολο των οικονομικών συναλλαγών μιας χώρας και όχι μίας μερίδας
ανθρώπων που πιθανότατα να στηρίζουν κι ένα σχήμα εξουσίας. Ένα σχήμα που
δημιουργείται μέσα από έναν ατελή εκλογικό νόμο ο οποίος προκρίνει μια δύναμη
εξουσίας με πολλές ατέλειες.
Οι προϋπολογισμοί ενός
κράτους δεν αφορούν μόνο κάποια τάξη αλλά όλους τους υπηκόους που έχουν έννομη
σχέση με το κράτος. Συνεπώς δεν μπορούμε να μιλάμε για εκλεγμένη Κυβέρνηση με
αποκλίνουσα την λογική ένος εκλογικού νόμου. Κανένα κόμμα και καμία πολιτική
δύναμη δεν πρέπει να είναι υπεράνω του λαού. Ακριβώς με αυτό γίνεται κατανοητό
γιατί ένα τόσο δημοφιλές κόμμα όπως το ΠΑΣΟΚ με τόσο μεγάλα ποσοστά στο
πρόσφατο παρελθόν σήμερα κινδυνεύει με πλήρης εξαφάνιση.
Τα τελευταία δύο
χρόνια έχει γίνει πολύ μεγάλη κουβέντα για την αμεσοδημοκρατία η οποία στο αυτόν
τον διάλογο που έχει ανοίξει η Ελλήνων Πολιτεία με την ομάδα πρωτοβουλίας,έχει
όμως μια ενδιάμεση λογική.
Αφενός προκρίνουμε τις
λογικές της αμεσοδημοκρατίας όμως αυτή μπορεί να εκφραστεί με μια σειρά πράξεων
που στην ουσία μπορούν να ενσωματωθούν σε ένα νέο Σύνταγμα χωρίς καν να πάμε σε
Συντακτική Εθνοσυνέλευση αφετέρου το κεντρικό σημείου ενός νέου ή άλλου
Συντάγματος είναι τα δημοψηφίσματα τα οποία δεν απαγορεύονται από το ήδη
υπάρχον Σύνταγμα.
Οι πολίτες εύκολα
μπορούν να μιλούν, να σχολιάζουν και να διατυπώνουν τις ελλείψεις που εμφανίζει
ένας καταστατικός χάρτης ωστόσο με τα λόγια δεν μπορεί να καθοριστεί ένα σαφές
όριο στις λεπτές ισορροπίες που υπάρχουν στη σύνθεση μιας κοινωνίας.
Είναι εύκολο να μιλάμε
για «άρση της βουλευτικής ασυλίας» αλλά πριν από αυτή είναι βέβαιο ότι πρέπει
να διεξαχθεί ένας διάλογος τόσο στα κόμματα όσο και στο σύνολο των θεσμών της
χώρας. Υπέρτατος νόμος του κράτους πρέπει να είναι η άμεση απόδοση τιμωρίας
σε όλους όσους προσβάλλουν με τις
πράξεις τους το ίδιο το Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους.
Όπως οι πολίτες δεν
εξαιρούνται από το νόμο δεν θα πρέπει να εξαιρούνται ούτε τα πολιτικά πρόσωπα
αλλά επίσης ούτε και τα κόμματα. Στις τελευταίες δεκαετίες τα κόμματα που
πρώτευσαν σε εκλογές είπαν συνειδητά ψέματα στον λαό, κάποια στιγμή λοιπόν αυτά
στην πρώτη κρίση θα έβγαιναν στην επιφάνεια. Ο λαός δεν υποχρεούνται να
ερευνήσει το αληθές μιας δήλωσης, όσο γνώση κι αν έχει, όμως οι πολιτικοί
επειδή αποτελούν τον καθρέφτη μιας χώρας θα πρέπει να έχουν την συναίσθηση της
ευθύνης για καθετί που δηλώνουν.
Σε περιόδους κρίσης
δεν χωράνε διλλήματα, εκβιασμοί και παρασκήνιο. Οι ηγέτες ενός λαού καλούν τον
λαό και από κοινού διατυπώνουν λύσεις για την κρίση. Το φαινόμενο μιας
ενδεχόμενης πτώχευσης και η αδυναμία πληρωμής μισθών ή συντάξεων πρέπει να
προστατευτούν από το ίδιο το Σύνταγμα και όχι από τους πόλους εξουσίας που το
ορίζουν.
Τα πολιτικά κόμματα
έχουν συγκεκριμένο ρόλο μέσα στο σύνολο της κοινωνίας και η Ελλήνων Πολιτεία
βλέπει με θετικό μάτι τις συνεργασίες των κομμάτων με τον επιχειρηματικό κόσμο ωστόσο
οι σχέσεις αυτές πρέπει να είναι απελευθερωμένες από κάθε εξάρτηση. Όλες οι
συναλλαγές θα πρέπει να γίνονται με δημόσιο διάλογο, δηλαδή όλα στο φως. Κάθε
άλλη πράξη θα πρέπει το Σύνταγμα να προβλέπει ακόμη και την άμεση κατάργηση του
κόμματος που λειτουργεί για ίδιον όφελος.
Μεγάλος λόγος γίνεται
και για την άρση της μονιμότητας που σχετίζεται ίσως με την μεγαλύτερη
παθογένεια της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας της χώρας.
Οι προσλήψεις, τα
κρυφά μπόνους, οι αξιολογήσεις και το βαθμολόγιο δεν πρέπει να έχουν καμία
κομματική χροιά. Η Ελλήνων Πολιτεία επεξεργάζεται στο βαθύ αυτό πελατειακό
κομματικό κράτος την εφαρμογή ενός μοντέλου συμμετοχικής δράσης στο δημόσιο σε
μετοχικό οικονομικό περιβάλλον στο οποίο θα επιβραβεύεται η παραγωγική
διαδικασία.
Οι δημόσιοι λειτουργοί
πρέπει να γίνουν μοχλός ανάπτυξης και όχι υπηρέτες της εκάστοτε εξουσίας.
Σε μία τέτοια λογική
οι χαμηλοί μισθοί έτσι όπως διαμορφώνονται πλέον τα πράγματα, εύκολα μπορούν να
ανέβουν σε κλίμακα αν μέσα από την παραγωγική διαδικασία παράγονται ίδιοι πόροι
στο κράτος και συνεπώς δεν καιροφυλακτεί μια απόλυση για λόγους δημοσιονομικής
προσαρμογής.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι
πρέπει να έχουν πραγματικά κίνητρα απόδοσης και να μην είναι εγκλωβισμένοι
ανάμεσα σε μία καρέκλα και στον χρόνο απονομής της σύνταξης τους.
Άλλο ένα μεγάλο
κεφάλαιο στην εφαρμογή του νέου Συντάγματος είναι ο ρόλος των βουλευτών, τα
προνόμια τους και οι σχέσεις τους με τον λαό. Επίσης σπουδαίας σημασίας διάταξη
θα πρέπει να είναι το «πόθεν έσχες» αυτών το οποίο πρέπει να επεκταθεί από το
ίδιο το Σύνταγμα και σε όσους αποτελούν εξαπτέρυγο της πολιτικής εξουσίας. Για
παράδειγμα οι τραπεζίτες, οι δημοσιογράφοι και ντίλερ μεγάλων κεφαλαίων πρέπει
να εμφανίζουν δημόσια τα περιουσιακά τους στοιχεία, πως τα απόκτησαν και πως
αυτά πολλαπλασιάζονται με τέτοιον τρόπο που και τα ίδια τα μαθηματικά έχουν
απορία!!!
Το ίδιο αυτό Σύνταγμα
δεν πρέπει να μείνει μόνο σε αλλαγές πολιτειακού χαρακτήρα αλλά πολλές από τις
διατάξεις του οφείλουν να προστατεύσουν τους πολίτες από κάθε μελλοντικό
κίνδυνο. Τέτοιοι κίνδυνοι είναι η καταστροφή του περιβάλλοντος, η προστασία της
υγείας και της ασφάλειας των πολιτών, αλλά και η ασφάλεια τους από κάθε
κερδοσκοπικό κύκλωμα και ευκαιρίες τέτοιου χαρακτήρα.
Η προάσπιση του πολίτη
από μια φυσική απειλή αλλά και η προστασία της πολιτισμικής κληρονομιάς και
ιστορίας του τόπου δεν είναι απλώς ανάγκη αλλά υποχρέωση αυτών που καλούνται να
υπερασπίσουν τα δικαιώματα ενός λαού και τα οποία πηγάζουν από τον λαό.
Στις ίδιες συζητήσεις
που γίνονται για το νέο Σύνταγμα η Ελλήνων Πολιτεία θα δώσει μεγάλη σημασία και
στους μισθούς των επιτελικών στελεχών της Δημόσιας Διοίκησης αλλά και στον ρόλο
του Πρωθυπουργού. Οι αρχηγοί κομμάτων που διεκδικούν την Κυβέρνηση δεν είναι
υπεράνω όλων και δεν μπορεί να είναι τα πιράγχας που κατασπαράσουν όποιον δεν
συμφωνεί μαζί τους.
Όλες αυτές οι
προτάσεις είναι ρεαλιστικά και πρακτικά εφαρμόσιμες ωστόσο εκείνο που πρέπει να
γίνει κατανοητό και αντιληπτό είτε από αυτούς που συνυπογράφουν την ανάγκη για
αλλαγή του Συντάγματος, είτε από το σύνολο του πολιτικού κόσμου, είτε από το
δημοσιογραφικό περιβάλλον ότι η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΟΥ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Σε μια
καμία περίπτωση η Ελλήνων Πολιτεία δεν μιλάει για κενό πολιτικής εξουσίας αλλά
για μια μεταβατική περίοδο όπου τα κακώς κείμενα ή μάλλον εκείνες οι διατάξεις
που προσβάλλουν τους πολίτες μπορούν να αντικατασταθούν με οργάνωση με συνέπεια
και με πλήρη ισονομία και δικαιοσύνη.
Οι πολίτες που ήδη
έχουν υπογράψει για την δράση αυτή, πρέπει να αναλάβουν έναν ενεργό πολιτικό
ρόλο γιατί η κάθε ριζική αλλαγή δεν
μπορεί να γίνει μόνο στα χαρτιά αλλά χρειάζεται και οι ίδιοι να συμμετάσχουν σε
αυτό το κορυφαίο πολιτικό γεγονός.
Οι θιασώτες της ιδέας
ότι ένα πολιτικό κόμμα μόνο του μπορεί να τα καταφέρει είναι όνειρο θερινής
νυκτός συνεπώς για την ολοκλήρωση ενός στοχευμένου αποτελέσματος οφείλουν όλοι
να έχουν το ίδιο συναίσθημα ευθύνης ώστε η δράση αυτή να έχει πλήρη απήχηση
στην κοινωνία.
Ο ΙΔΡΥΤΗΣ
ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
ΧΡΗΣΤΟΣ
ΧΑΤΖΗΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ