Θα "κλέψω" τις ιδέες από έναν φίλο που κάνει τον δικό του προσωπικό του αγώνα. Είναι διδάκτορ Βιολογίας κι όμως οι προτάσεις του για την σωστή διακυβέρνηση της χώρας μία μελέτη 120 -150 σελίδων με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο. Βασικότατος λόγος αυτής της συμφωνίας είναι ότι αυτό το μοντέλο διακυβέρνησης στηρίζεται στο δόγμα της πραγματικής ανάπτυξης η οποία μπορεί να επιτευχθεί με το τρίπτυχο αξιοκρατία - παιδεία - ανεξάρτητη δικαιοσύνη.
Για να μπεί όμως η Ελληνική κοινωνία σε φάση ανάπτυξης η κορωνίδα του πολιτικού συστήματος δηλαδή τα κόμματα θα πρέπει να στηριχθούν στην λέξη αξιοκρατία. Αυτή η λέξη βεβαίως είναι άγνωστη σχεδόν σε όλα τα κόμματα της Βουλής. Είτε αυτά είναι μνημονιάκα είτε αντιμνημονιακά. Τα υπάρχοντα κόμματα μπορεί να έχουν έναν ιδεολογικό μπούσουλα κανένα όμως από αυτά δεν έχει απάντηση για το μετά. Τι θα γίνει σε μία χώρα όπου η λέξη καταστροφή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με μία πτώχευση ή και ακόμη με μία έξοδο της χώρας από την ζώνη του ευρώ. Ή τι θα γίνει αν το στρατόπεδο της Κορίνθου γίνει δεκάδες στρατόπεδα σε όλη την επικράτεια και εκεί που μιλάμε για οικονομική κρίση να περάσουμε σε κρίση ταυτότητας;
Οι μηχανίσμοι των κόμματων ειδικά των μνημονιάκων αντί να κάνουν οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και στις παροχές προς τους αδύναμους πολίτες θα πρέπει να κάνουν νόμους πιο αποφασιστικούς και όχι διατάξεις φωτογραφικού χαρακτήρα ή τακτοποιήση κάποιας κομματικής συναλλαγής.
Στα δε αντιμνημονιάκα κόμματα η αρχή είναι το ήμισυ του παντός αντί να κοιτάξουν να σχεδιάσουν ένα μακρόπνοο σχέδιο ανάπτυξης κοιτάνε πως θα μοιράσουν τις καρέκλες και ποίοι από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα θα έχουν το προβάδισμα για κάποιο τηλεοπτικό παράθυρο.
Όταν μια κοινωνία την χτυπάς στο σημείο που πονάει στο σημείο που το ίδιο το πολιτικό σύστημα την έχει κατευθύνει δηλαδή τον καταναλωτισμό χωρίς να έχει λύσεις για ανάπτυξη καμία αγορά δεν μπορεί να ξεφύγει από την μετριότητα.
Και η μετριότητα είναι αγαθό της έλλειψης αξιοκρατίας, της έλλειψης αξιοπιστίας και ισοδύναμο με τις πάγιες και τακτικές ανάγκες των κόμματων να επιβιώνουν και να συντάσσονται πίσω από τις κομματικές επιλογές του ενός και που αν είναι και κυβέρνητης μίας χώρας είναι ταυτόχρονα και κυβερνήτης όλων είτε αυτοί συμφωνούν είτε διαφωνούν.
Ας υποθέσουμε ότι η χώρα βρίσκεται στην πιο κρίσιμη φάση μίας δημοσιονομικής προσαρμογής που επιβάλλεται από τις ξένες δυνάμεις. Τι πρέπει να κάνει τότε μία ριζοσπαστική κυβέρνηση;
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει είναι ένα νέο πλαίσιο για την παιδεία. Ένα πλαίσιο το οποίο δεν θα μείνει μόνο σε τεχνικούς όρους αλλά θα πρέπει να παράξει πολιτισμό, ιδέες και αποτελέσματα.
Καμία ανάπτυξη δεν μπορεί να σταθεί αν δεν αλλάξουμε τα χαρακτηριστικά της κοινωνίας και κανένα αποτέλεσμα δεν μπορεί να παραχθεί όταν ο λαός ξέρει ότι δεν ψηφίζει προγράμματα αλλά πρόσωπα τα οποία έχουν πρωτίστως προσωπικές φιλοδοξίες ή στρατηγικές. Στην πραγματικότητα ο κόσμος δεν ψηφίζει ούτε ιδεολογίες ούτε διοικούντες αλλά συμφέροντα και δεσμεύσεις.
Αν όλα αυτά απουσίαζαν τόσο απο τους διοικούντες όσο και τους διοικούμενους ή αν όλα αυτά ήταν προϋποθέσεις από τις πρώτες εβδομάδες του πρώτου μνημονίου σήμερα θα μιλούσαμε για "ελληνικό θαύμα".
Δυστυχώς όμως οι πολίτες έπεσαν στην παγίδα της ενοχής που του απέδωσε το ίδιο το πολιτικό σύστημα επειδή αυτό ακριβώς επιβίωνε μέσα στην πορεία του χρόνου με την πολιτική του ρουσφετιού και επειδή τα στελέχη του κράτους, εκείνα τα επίλεκτα κομματικά στελέχη το μόνο που έκαναν στην χώρα ήταν να προωθήσουν συγκεκριμένα συμφέροντα και όχι διαδικάσιες με γνώμονα την αξιοκρατία. Για του λόγου του αληθές αν ψάξει κάποιος να δει τους τίτλους σπουδών των πολιτικών πατέρων μας θα φρίξει από τις κρυφές διασυνδέσεις που υπάρχουν μέσα στον πολιτικό - ακαδημαϊκό κύκλο δημοσίων σχέσεων. Σε μία χώρα όπου υπάρχουν στελέχη της Διοικήσης και αυτά δεν γνωρίζουν καν καλά Ελληνικά τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας!!!!!!